oynar mısın benimle ?

Zaman alıştırıyor mu bizi bu sessizliğe, hayallerimize geçen günlerden daha mı uzak bakıyoruz , sinsice yeniyor mu bizi sence? Yenilmemeliyiz! Bu sadece bir süreç sessiz, sinsice yıldırabilecek olan. Kimseye sırtımızı dayamadan bir hayat arzuluyoruz, dört duvarlı bir yaşam, sıcacık, adı özgürlük olan. Belki güzel bir şovale bir kenarında, içinde mis kokulu kurabiyeler pişen, harika şaraplar tadılan, arkadaş ziyaretleriyle şenlenen bir dört duvar, piyano sesleri yükselen -maalesefki cd'den :P- iç rahatlatan tınısıyla bakarsın bir keman karışmış sesine. Duvarlar dolusu kitapların içimizi aydınlattığı bir yaşam.. Düşlüyorum ve çok arzuluyorum -böyle bir toplumda- gerçekten bunu başarabilmeyi ve böyle bir hayatı yaşayarak mutlu olmak istiyorum. Ne dersin oynar mısın benimle?