elimden gelenin en iyisini yapmak kafi değil..
onun kalması da çare değil, sevmiyorsa.
eğer yoksam gözlerinde bırak uzakta kalsın!
yanında olup da, içinde olduğumu sanmak daha kahredici.
bırak da rüyalarımda kalsın,
bırak da rüyalarım güzel kalsın!

kalabalıklara ihtiyacım var,
seslere gömülmem gerek.
mutluluğu bulamayabilirim ondaki gibi,
belki inciterek dağıtabilrim birçok kalbi,
onları harcayabilirm de fütursuzca
af dilemeden!
yine de toparlayamam ya hiçbir şeyi o olmadan.

dedim ya burada olması çare değil!
gözlerine bakınca kendimi bulamadıktan sonra..

içim acıyor!
yanıyor, vuruyor durmadan!
kanıyor durduramıyorum,
seviyorum acıtıyor,
susuyorum acıtıyor,
yazıyorum kimse duymuyor.
konuşuyorum kulaklar tıkalı..
içimde bir müzik,beceremiyorum
her şey ritimsiz..
titriyorum, kelimeler darmadağın
toparlayamıyorum kendimi de onu da..
savrulmuş parçaları,
kokular vıcık vıcık.

hiçbir şey değil çare,
her yol aksak aksak!
ilerleyemiyorum bile..